En dan is het zomer. Een ode aan mijn inwoners.

297775_2312612824370_1385997_n

En dan is het zomer. Opnieuw. Ik slof naar het bovenste verdiep. Hun heiligdom. Hun leefwereld. Hier mag ik alleen komen op eigen risico. En dat doe ik. Geregeld. Om te zien of ze nog leven. Om te checken of ze het huis hebben gehaald. Iets zeggen doe ik niet. Of op dat moment toch niet. Dat is toch alleen maar voor de oren van de kat. Die volgt me. Steevast. Hoopt dat hij kan binnenglippen, als ik een deur open. Eén keer is het hem gelukt, maar hij was sneller buiten dan binnen. Ik kon nog net het kussen ontwijken. Gemompel. Gegrom. Ik slof terug naar beneden, in mijn zog de kat, en doe verder met wat ik bezig was. Ik probeer het nog wel eens binnen een uurtje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s