Familietrekje

tumblr_oiwsehBFYz1tjhd5co1_1280

De wagen rijdt de straat in en ze ziet hem net de hoek omfietsen. Ze claxont om zijn aandacht te trekken. Hij kijkt nog over zijn schouder en draait aan zijn stuur. Enthousiast rijdt hij haar tegemoet, fier zwaaiend met zijn huissleutel in de hand. Heb hem toch, roept hij haar glunderend tegemoet. Ze lacht. Ze is oprecht blij en erkent haar nederlaag. Dan komt de hamvraag wanneer ze hem terug mag verwachten. Heb ik dan een uur, glimlacht hij naar haar. Hij had nu wel verwacht dat er geen uur meer wordt gesteld, hij is toch immers jong volwassen, bruisend van energie, nokvol passie. Testosteron zal hij wel bedoelen, denkt ze vertederend. Bespeurt ze daar een lichte bedwelming? Méént hij dat nu echt? Hij was amper een half uurtje thuis. Haar toon verandert licht. Hij voelt haar aan en ziet de bui hangen. Was hij maar doorgereden. Hij kijkt naar zijn schoenen. Alles beter dan haar te moeten aankijken. “Dit kan je niet menen”, begint ze. Hij vangt het snel op door haar te wijzen op hét familietrekje. “Wat?” Ze kijkt hem ontzet aan. “Dààr! Daar is het”, geeft hij niet af en blijft doorgaan. “Ja”, repliceert ze, “te laat. Dan had je misschien beter niet aan je stuur gedraaid. Nu is het tijd voor dat familietrekje.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s