Strandzaken

“Gaan jullie deze zomer op vakantie?” Hij knikt en trekt een bedenkelijk gezicht. Volgende week vertrekt vrouwlief alvast met de kinderen naar zee.”

“Juist, jullie hebben daar een appartementje, niet?”

“Zal waarschijnlijk wel eens vanuit de regio werken, dan kan ik ’s avonds langsgaan.” Top, reageer ik, dat is toch ook plezant? Krijg je ook alvast een beetje vakantiegevoel. “Weet het zo niet. “ Hij licht toe.

“Kom ik daar ’s avonds na het werk toe, krijg ik meteen de kinderen in m’n schoot geworpen. Zij heeft hen immers al een ganse dag bezig gehouden, weet je, en heeft dan dringend nood aan wat me-time. Kinderen gelukkig, vertonen zwaar ADHD-gedrag. Water, zand, strandbloemen. Het wordt allemaal in m’n gezicht gegooid. Bij het verlaten van het strand, wordt ervan uitgegaan dat man-zijn betekent: alles bij elkaar schrapen, sleuren & zeulen met strandbenulligheden – ongemakkelijk weliswaar. Even steun & toeverlaat zijn bij het verliezen van haar evenwicht, tijdens het zwoegen door het zand. Schouder bezet door druk kind bovenop. Eéntje loopt gevaarlijk ver achteraan. Wachten. Het derde kind jengelend aan de arm.  Moeder pronkt voorop. Stel ik later op de avond voor om uit huis te gaan eten, krijg ik sneller dan het licht antwoord. Dat ze ’s middags met hen is gaan eten. Kous af. We blijven op het appartement. Wekker loopt af. Het is muisstil. M’n dag begint weer en ’s avonds?”…. Zucht.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s